در شب پاياني ماه صيام

شهد افطاري گوارا شد به كام

در ميان ما رفيقان شفيق

رادمردي بد لقب او را صديق

گفت كه اي ياران با صدق و صفا

مي كنم بر وعده خود من وفا

خواهم اينك بر شما احسان كنم

جملگي را يك شبه مهمان كنم

ليك چون دوريم از ماواي خويش

خسته كار و فكار از نوش و نيش

كيست تا زر گيرد و زادي خرد

يك تن ديگر به همراهش برد

ناگهان مردي دلير و شيرگير

در ذكاوت بي بديل و بي نظير

نام نيكويش بدان ساسان بود

كارها را جمله ز او سامان بود

خدمت خلق است او را خود هدف

ز اين هنرها او بسي دارد به كف

دامن همت به بست او بر ميان

سوي بازار و خيابان شد روان

زيرك آن آزاده با شور و شتاب

بر براق آهنين مي زد ركاب

بود درويش آن جوان با وقار

در پي آوردن ديگ و تغار

شد براتي سوي مطبخ بهر چاي

تا كه تر سازد گلوي و حلق و ناي

قنبري آن قنبر مولا علي (ع)

شد حسن همراه او همچون يلي

قابلمه بر دوش و با جوش و خروش

بانك تكبير آمد آن لحظه به گوش

قنبري گفتا حسن اين شلف نيست

اي برادر كار سلف جز شلف نيست

زود بايد رفت و مي بايد تلاش

ورنه خالي مي شود آن ظرف آش

من به همراه يكي مردي فهيم

زير لب با ذكر رحمان و رحيم

از ميان مكتبه بيرون شديم

بهر استهلال تا ايوان شديم

چشمهامان تار بود از خستگي

لب به مثل چوب خشك از تشنگي

ناگهان آمد ندا كه اي دوستان

وقت افطار است و هنگام اذان

بر سر خوان خدا مهمان شويد

سوي ميز و جانب سفره رويد

با خلوص و شادي و شور و نشاط

جملگي بنشسته بر دور بساط

محفلي گرم و صميمي داشتيم

در دل هم بذر الفت كاشتيم

عرش رب العالمين چون در دل است

لطف حق همواره ما را شامل است

بندگاني قانع و زحمت كشيم

حاش لله منت دونان كشيم

گو به خصم اين گوي و ميدان و چمن

«گر تو بهتر مي زني بستان بزن»

كار باشد صيقل جان و روان

عار باشد تنبلي اين را بدان

تو نخواندي اي برادر مثنوي

پي نبردي بر كلام معنوي

كان قنديم نيستان شكريم

هم ز خود روييم و هم خود مي خوريم

خاكسارا مثنوي را كن تمام

با پيام سعدي والا مقام

«شكر نعمت نعمتت افزون كند

كفر، نعمت از كفت بيرون كند»

استاد خاكساري

عيد سعيد فطر 1415 قمري = 11 اسفند 1373